Een relatiebreuk betekent niet alleen afscheid nemen van een partner. Je neemt ook afscheid van een toekomstbeeld, van gewoontes, van vanzelfsprekendheden en soms ook van een versie van jezelf. Ergens onderweg ontstaat dan een bijzondere vraag: wie ben ik eigenlijk zonder de relatie waarin ik jarenlang heb geleefd?

Misschien is dat wel waar zichtbaarheid werkelijk over gaat. Niet over groter worden, harder praten of jezelf beter verkopen. Maar over minder verbergen. Over jezelf laten zien voordat je weet hoe de ander zal reageren. Over zichtbaar worden in de delen waarvan je niet zeker weet of ze welkom zijn. Want wat als je jezelf werkelijk laat zien? Met alles wat er is? Word je dan nog geliefd? Word je dan nog gewaardeerd? Word je dan nog ontvangen?

Wanneer we het woord intimiteit horen, denken veel mensen direct aan seksualiteit. Aan aanraking, verlangen en wat er gebeurt tussen twee mensen achter een gesloten deur. De afgelopen jaren ben ik intimiteit echter anders gaan begrijpen. Niet als iets dat begint in de slaapkamer, maar als iets dat veel eerder ontstaat. In een gesprek. In een blik. In de bereidheid om jezelf te laten zien. Misschien begint intimiteit uiteindelijk niet tussen twee mensen, maar bij jezelf.

Iedereen die ooit heeft gevlogen kent de instructie: "Zet eerst je eigen zuurstofmasker op voordat je een ander helpt." Op zich een logisch veiligheidsvoorschrift. Maar tegelijk ook een essentiële levensles. Veel van ons zijn opgegroeid met het idee dat goed zorgen betekent dat je eerst naar de ander kijkt. Naar je partner. Je kinderen. Je ouders. Je collega's.

Over het verborgen contract van vriendschap, de rollen die we ongemerkt aannemen en de vraag wat er gebeurt wanneer het leven ons verandert. Kunnen we elkaar dan blijven zien zoals we vandaag zijn, of verlangen we onbewust dat de ander blijft wie hij altijd was?